La vida cotidiana: la pediatría

Dit weekendje zat er geen reisje in. Of toch, een heel bescheiden tripje richting ziekenhuis, want noeste en werkminnende vlamingen als we zijn, hebben we dit weekend gewerkt in het ziekenhuis. Heel ijverig van ons (hoewel we niet erg ijverig moesten zijn, er waren bijna geen patiënten), maar vooral met als hoger doel volgende week twee dagen extra aan ons weekend Pucón te kunnen breien.
Het ideale moment dus om iets meer te vertellen over het eigenlijke doel van onze komst naar Chili: stage lopen. Zoals Hanne in een vorig blogbericht al schreef, werken zij en Isabelle op gynaecologie. Daar begint het ondertussen vlot te lopen en de eerste bevalling die ze zelf mogen doen, zit er nu toch wel aan te komen.  Ikzelf (Lien) vul mijn dagen met zieke en minder zieke kindjes. Ik heb twee weken meegevolgd op de neonatologie, waar ik 's morgens de kindjes mee mocht onderzoeken en helpen wassen. De dokters waren echter niet zo enthousiast om me veel bij te leren (of lag het aan het niveau van mijn Spaans?). Ze maakten zich er meestal vanaf met studieopdrachten en presentaties. De verpleging deed in het begin een beetje stug, maar tegen het einde kreeg ik af en toe hun vieruurtjes toegestopt en toen ik als afscheid trakteerde met enkele (minder geslaagde, om helemaal eerlijk te zijn zwarte) cakejes, aten ze die zonder verpinken op en nodigden mij uit om sandía (watermeloen) te komen eten. Die avond heb ik bijna een indigestie opgelopen aan watermeloen. We waren met 6 en de hele watermeloen moest op...

Daarna ga ik meestal naar de polikliniek. Daar hebben de verschillende pediaters hun raadplegingen voor ze naar hun priveziekenhuizen vertrekken. De eerste 2 weken moest ik meevolgen met Dr. Pavéz. Stel je een 50-jarige man voor met een vieze baard waar al zijn Chileense? woorden in blijven plakken. De verpleging heeft me direct gerustgesteld. Het lag niet aan mij dat ik hem niet verstond; de patiënten en zijzelf verstaan hem ook niet. Wel niet zo handig als je een kindje moet onderzoeken en je niet weet waar de consultatie over gaat. Gelukkig kan je nog vlug spieken in zijn aantekeningen. Ah nee, doktersgeschrift... 

's Middags breng ik mijn tijd door op de zogenoemde spoed. Niet altijd even interessant , aangezien het zomervakantie is en alle kindjes dus naar de zee zijn. Meer dan tijd genoeg dus om praatjes te slaan, koffie te drinken, te klagen dat de airco niet werkt (terwijl het buiten 35° is) en spelletjes te spelen op de gsm. Die spelletjes leveren wel toffe situaties op als ze een quiz spelen waarbij ze 'I wash my hands' moeten vertalen in het Spaans en ze me vol bewondering aankijken als ik hen met die moeilijke vraag kan helpen.

Na de inspanning is er natuurlijk ook tijd voor ontspanning. De woensdagavond is sushi-avond. Samen met Cristian, een Chileen die de helft van België lijkt te kennen en ongeveer heel Curicó kent, en ons de eerste week met veel praktische tips heeft bijgestaan, gaan we naar een plaatselijk restaurantje waar we een Chileens biertje drinken, met Japanse stokjes leren eten (jaja daarvoor moet je naar Chili komen) en enkele van zijn vele Chileense vrienden leren kennen. Hier hebben we onder andere ook geleerd dat er toch terrasjes bestaan in Curicó, maar dat we daarvoor naar de andere kant van de stad moeten. Dringend tijd voor fietsen dus. Wat ook van pas zou komen om onze conditie en slanke lijn te bewaren - een must nadat de vrouwelijke helft van het ziekenhuispersoneel ons al bewonderend heeft gevraagd hoe wij belgen dat toch doen zo knap en slank te blijven...

Om ons toch een beetje een weekendsfeer te bezorgen, werden we vorige zaterdag uitgenodigd door Dr. Muñoz, een plastische chirurg in ons hospitaal die een jaar in Leuven heeft gestudeerd en enkele maanden in het Heilig Hart Ziekenhuis van Roeselare gewerkt heeft (en er misschien terug naar België komt voor enkele weken als wij ook net terug thuis zijn) en sindsdien erg van Belgische studenten houdt.
We konden dit enkel toejuichen, want we werden met open armen ontvangen. We kregen eerst een uitgebreide rondleiding in zijn prachtige villa/ landgoed met reuzegrote cactussen, eucalyptusplanten, tennisplein, klein voetbalveld... en mochten daarna een duik nemen in zijn - uiteraard verwarmd - zwembad. (We moesten er wel eerst de vogelspinnen uitvissen, maar dat kon de pret niet bederven.) Ondertussen kwamen er nog enkele vrienden van de dokter toe en samen genoten we van een erg lekkere barbeque en de bijhorende Chileense wijnen, Piscon, theetjes...

Een van de vele heerlijke schotels, met het in de Chileense eetcultuur onmisbare zoutvatje ernaast.

En ondertussen wordt er door onze gastvrouw zeer goed voor ons gezorgd. Met als hoogtepunt deze week, deze 'Pastel de choclo'!

En tot slot: het is hier in het ziekenhuis bij sommigen de gewoonte in de consultatiekamer of in de onderzoekskamer op spoed de radio volle bak te zetten. Handig, want zo zijn we intussen helemaal mee de hippe muziek hier (en de lokale reclames, die kunnen we bijna woordelijk meezeggen). Nogal teleurstellend wel dat bijna alle muziek hier dezelfde is als bij ons, gelukkig dat we regelmatig ook van een spaanse canción kunnen genieten. Deze bijvoorbeeld, hier in Chili alleszins een zomerhit - we krijgen het deuntje helaas al dagenlang niet meer uit ons hoofd. Dat willen we jullie niet onthouden!

Foto's Siete Tazas

Eerst en vooral enkele fotootjes van het stadje Molina, eigenlijk een stadje zoals er hier vele zijn, maar met een zeer mooi 'plaza de armas' met een spectaculair boomhouwwerk dat vertelt over de 'Cordillera' en het leven alhier. Verder een charmant kerkje waarvan we even dachten dat het aan onze lieve vrouw in de overgang gewijd was...

Hanne krijgt een appel aangeboden van een vrouwtje op het platteland.

Nog enkele opmerkelijke plaatjes die we konden schieten in het stadje:

Een mooi stukje graffiti

                                  




In het straatbeeld van Molina vinden we, net zoals in zovele andere Chileense dorpjes heel veel gekleurde huizen en honden natuurlijk. De honden hier zijn de katten van België. Ze lopen te pas en te onpas achter je aan, vechten regelmatig eens een robbertje onder elkaar, maar doen de mensen geen kwaad. De Chilenen zijn wel vindingrijker dan de Belgen: om het openbijten van vuilniszakken te voorkomen, hangen ze ze in de bomen. 

Tijdens de busrit naar het natuurpark werd er even gestopt om de grootste waterval van de streek 'salto de la belleza de la novia' te bezichtigen. Onze bus was echter niet de enige...

Onze tent konden we opslaan onder de bomen van 'Parque Ingles'. En ja, dit keer hadden we meer dan voldoende zonnecreme mee. (Wat ook nodig bleek te zijn!)

Onze wandeling die dag 'Sendero los chiquillanes' verliep door stoffige zandpaden, doorheen wilde bossen en bereikte een letterlijk en figuurlijk hoogtepunt met zeer mooie foto's tot gevolg.

Wat gebeurt er als er een spontane foto getrokken wordt en je deze vergelijkt met een geposeerde...

's Avonds gingen we nog zwemmen in de rivier aan de camping (zoek de 2 Belgen in het Chileense water!) en maakten we plaatselijke vriendjes. Later op de avond dronken we samen wijn, maar daar publiceren we maar geen foto's van. (Voor alle ongeruste vriendjes/moedertjes/sensatiezoekers, we hebben ons niet misdragen.)

 De volgende dag koppelden we de mooie uitzichtspunten aan elkaar: Salto Claro, Siete tazas (foto's van dit natuurwonder zijn niet goed te trekken,  hierbij toch een poging) en Salta de la Leona.

En bij thuiskomst 's avonds wachtte ons nog een aangename verrassing:

Siete tazas y acampar a la chilena

In de vroege ochtend zijn we allen opgestaan rond 6u30 om de bus te nemen van Curico naar Molina. Ondanks dat we er telkens weer in slagen steeds op het nippertje ergens aan te komen, hebben we toch onze bus van half 8 nog net kunnen halen (hijgend en bezweet en zeggen dat we nog de eersten waren op de bus). Helaas haalden we de overstap in Molina  net niet, wat ons de kans gaf na de bustickets besteld te hebben het stadje eens door te lopen. Eerst zijn we naar het centrale plein geweest: heel veel verscheidene soorten bomen, gewoonweg prachtig! Zoals er op elke 'Plaza de armas' een kerkje staat, kon er ook hier geen ontbreken. Gezien we interesse hadden het kerkje te bezoeken, liet de verantwoordelijke ons toe de kerk van binnenuit de bezichtigen: eenvoudig maar charmant! En dat werd ons toegestaan terwijl we redelijk toeristisch uitgedost waren (lees: korte short, zonnebril en hoofddeksel). Het werd al helemaal een vreemde ervaring toen we plots ontdekten dat de kist voor de begrafenis die avond al klaar stond en er plots familie opdaagde om het lijk te komen groeten... We kuierden het stadje door en passeerden de typisch gekleurde huisjes, waar Latijns Amerika zo voor gekend is. Na een busrit van 2 uur, kwamen we eindelijk aan op onze bestemming: Parque Ingles. Onderweg is de busschauffeur zo vriendelijk geweest te stoppen voor een prachtig panorama, je kan het zien als een voorsmaakje voor wat ons nog te wachten stond, een prachtig uitzicht op een waterval (hier de 'salto de la belleza de la novia genoemd, ofte waterval van de schoonheid van de bruid). 
Aangekomen hebben we meteen een camping gezocht, een pittoreske campingplaats te midden van het bos, vlakbij de rio Claro, met elk een bankje en een aansteekplaats voor vuur en bbq. Gezellig druk was het daar; overal verspreid grote families, her en der een flard muziek, opstijgende barbecuegeuren... Snel tent opgesteld en lunchpakket opgegeten om meteen te vertrekken voor een wandeling van 7 km. Wij dachten nog 15 km te doen - vanuit de gedachte dat op het Chileens tempo 15 km op een namiddag toch zeker te doen is -, echter bleek dit onmogelijk volgens locals. En gelijk hadden ze, want onze wandeling was heel stevig - in de vlammende hitte een berg beklommen - maar ook heel erg de moeite waard in die prachtige natuur! Uiteraard werd alles vastgelegd op foto. Terug rond 18u besloten we om nog een duikje te nemen in de rivier naast de kampeerplaats. Als avondmaal waagden we er ons aan het plaatselijke lekkers te proberen of 'Empanadas', gevuld met groenten en vlees! Heerlijk! Onderweg werden we opgemerkt door 2 Chilenen, die ons meteen aanspraken met de originele openingszin ‘De donde son ustedes, señoritas?’. Ze wisten ons snel te verleiden met lekkere Chileens wijn ‘vino tinto’ uit Curicó, toch stonden we op punt vroeg onder de veren te kruipen om de dag erna fris en vroeg te kunnen opstaan om een wandeling naar "Siete Tazas' of de 7 watervallen te maken. Het zuiderse temperament valt me toch duidelijk op bij de meeste Chilenen. Na een nachtje kamperen waren we klaar om nog een dag te wijden aan het mooie natuurpark ‘Siete Tazas’. Na ongeveer 40 min bereikten we ‘Siete Tazas’ en begonnen onze tocht langs vele watervallen en pittoreske brugjes. Onderweg konden we zelfs een vogelspin spotten! Onze tocht werd beloond met een verfrissende duik in de waterval ter hoogte van het plekje ‘Salto de la Leona‘. De weg terug (we moesten helemaal terug omhoog) ging vlotter dan verwacht, onderweg kwamen we opnieuw Chilenen tegen die ons aanspraken en interesse toonde van waar we kwamen en wat we in Chili deden. Elke keer krijgen we te horen hoe mooi het Zuiden hier is. De terugweg naar Parque Ingles was nog lang en we besloten te liften, het duurde niet lang of twee Chilenen stopten spontaan om ons mee te nemen terug naar Parque Ingles, hoe geweldig sympathiek het volk hier wel niet is!!! Nu hadden we wel al tijd gewonnen waardoor we nog eens in de rivier naast onze kampeerplaats konden baden en misschien ons meteen proper maken voor de busrit terug. Na dit alles namen we de bus terug naar Molina en vanuit Molina konden we nog op het nippertje de bus naar Curico strikken. Op de bus maakten we opnieuw kennis met een Chileen, die toevallig zijn tent had opgeslaan naast ons op de camping. Hij kwam uit Santiago en was op doortocht. Hij stelde ons voor om het weekend dat we Santiago (de hoofdstad) zouden bezoeken, onze gids te zijn J Dat zal vermoedelijk het weekend van Pasen worden. Hoe de wereld toch klein kan zijn , de man zelf had Spaans-Joodse voorouders die ten tijde van de Spaanse kolonisatie mee overgekomen zijn. Vermoeid, uitgedroogd en stofferig kwamen we aan in ons huisje, waar onze gastvrouw Maria-Inez ons verwelkomde met een heerlijk vers klaargemaakt avondmaal of ‘cena’.. Wat worden we hier nogal verwend denk ik dan J Na een druk weekend konden we rustig gaan slapen om een nieuwe week te beginnen, elk op een nieuwe afdeling: Hanne op ingreso of spoedgevallen, Lien op medium care en ikzelf op polikliniek gynaecologie.  Benieuwd naar de volgende avonturen die er te vertellen vallen? Hasta pronto!

Foto's Pichilemu

Ons busje voor het weekend. Het kraakte en spokte langs alle kanten maar het reed!

Een tent opzetten in camping Pequeño Bosque, waar we naast WIFI en een koelkast ook thee aangeboden kregen.

 

 

Parque Municipal Augistin Ross

De stille oceaan met de stevige golven en de dame in het zwarte badpak waar Hanne het in haar verslag over had. (2e persoon van rechts)

Even verfrissing zoeken in een plaatselijke bar, waar milkshakes gemaakt worden met water.

De plaatselijke borden die waarschuwen voor een tsunami. Af en toe weerklinkt er echter een sirene. De vraag is dan natuurlijk of we het op een lopen moeten zetten of rustig verder van de zon kunnen genieten.

Een uitzichtje over het stadje

De ondergaande zon

De plaatselijke groentenwinkel

De lekkere versgemaakte en gefrituurde empañadas gevuld met kaas en scampi's.