La Patagonia - Torres Del Paine

Op weg naar Torres Del Paine

De Chileense grens oversteken, het zal toch nooit onze lievelingsactiviteit worden. We vertrokken uit Ushuaia met de bus om 5u 's morgens. Het doel van de dag was om na een busrit van 14 uur Puerto Natales te bereiken van waaruit we de volgende dag zouden vertrekken voor een 4-daagse kampeertrip in Torres del Paine. We waren zo voorzienig geweest de dag ervoor een voedselvoorraad in te slaan in de plaatselijke supermarkt. Naast massa's brood en droge koeken kochten we toch ook enkele bananen, appels, komkommer, salami, kaas en hesp om de volgende dagen door te komen. Wat dachten we dat we slim waren geweest, tot we opeens stopten voor de Chileense grens en we op het bord zagen staan dat er geen groenten, fruit, kaas en vleeswaren het land binnen mochten. Er zat niets anders op dan snel alles op te eten of smokkelaar te spelen. Resultaat: indigestie aan bananen, salami gesneuveld door de spray die de douanier erop spoot, maar met dank aan ons uitgestreken pokergezicht en de gave van het liegen een rugzak die toch gevuld bleef met appels, komkommer, kaas en hesp.

De rest van de dag verliep in een waas van bussen, slapen, film kijken, naar het lege landschap staren. En enkele malen abrupt ontwaken om een grens te passeren of de ferry te nemen terug naar de bewoonde wereld. We bevonden ons in een bont gezelschap van Amerikanen, een zwerm Fransen, andere Europeanen en een enkele Chileen. Helaas plaatsten we sindsdien in de categorie meest enerverende toeristen 'fransen in groep' met stip op 2 (voorsteken dat die doen!) - na de Amerikanen uiteraard. Onze bus reed tot maar Punto Arenas, dus moesten we daar aangekomen nog een andere bus te pakken krijgen naar Puerto Natales. We konden een van de laatste bussen nemen en kwamen na een lange busdag rond 22u aan in Puerto Natales. We namen onze intrek in het hostal, waar we blij waren dat de muren niet instorten als we even te hard met een deur sloegen.

Dag 1

 Hoewel we 's avonds laat ons bed pas gezien hadden, sprongen we 's morgens al vroeg op de bus richting het park. We hadden een deel van onze bagage kunnen achterlaten in het hostel (hopende dat het nog recht stond tegen dat we terugkwamen), maar toch waren we nog zwaar gepakt.

Na de vele formuliertjes die we moesten invullen om het park in te mogen vertrokken we met een klein busje naar de eerste kampplaats. Toen we helemaal geïnstalleerd waren, begonnen we aan de eerste wandeling (zonder de zware rugzakken) van 22 km, naar de Base de los Torres. We verwachtten enkel rotsen, maar werden blij verrast toen we na een zeer lastige klim die begon langs riviertjes en 400 meter hoger eindigde tussen grote rotsblokken een wondermooi plaatje te zien krijgen. En omdat beelden meer zeggen dan vele woorden:

 

Bij de eerste blik op de Torres, klaar voor het grote avontuur

Dag 2

Vandaag stond een rustige dag gepland. De camping waar we wouden verblijven was gesloten dus zat er niet anders op dan een camping vroeger halt te houden en dan de volgende dag een extra inspanning te doen. Geen slecht plan gezien we deze keer wel zwaarbepakt met al onze bagage de hellingen op en af moesten. We liepen echter met een mooi uitzicht op het heel Chileens klinkend Nordenskjoldmeer en ondertussen begonnen we de mensen die dezelfde route liepen als wij ook al een beetje te kennen waardoor we af en toe een bekend gezicht tegenkwamen. Opvallend dat we voornamelijk Europeanen (veel Duitsers!) en Noord-Amerikanen tegenkwamen; daarnaast veel Israeli (blijkbaar dé reis na hun legerdienst), een enkele Aziaat (een grappig koppeltje uit Hongkong), maar nagenoeg geen Zuid-Amerikanen. Bijgevolg kent niemand van de trekkers meer spaans kent dan  'hola', wat evenwel consequent bij iedere ontmoeting wordt gezegd.

We wandelden 11 km om te slapen onder de "cuernos" ofwel de hoorns.

Op de camping merkten we al gauw dat de camping gouden zaken deed nu de gratis camping verderop gesloten was. We bemachtigden het laatste platform om onze tent op te zetten en genoten van een rustige avond en een heerlijke douche. We kregen 's avonds nog bezoek van de controleur die, nadat we een uur lang hadden zitten uitdokteren hoe we onze buitentent konden vastzetten op een platform, de helft weer afbrak omdat hij enkele touwtjes niet had gezien.

uitzicht vanuit de tent.

 Dag 3

Hoewel het overdag al 2 dagen uitzonderlijk mooi weer was (een hele week halverwege de 20°C, nooit gezien hier), waren de nachten in de tent erg koud (4-5°C). Dat resulteerde naast slapeloze nachten de derde dag ook in een verkoudheid (Lien) bij het opstaan. Het mooie zicht van de opkomende zon op de Cuernos deed de kleine kwaaltjes vlug vergeten. 

We pakten onze tent in en voor dag en dauw waren we al op weg naar 'Campamiento Italiano', de camping die gesloten is maar waar we wel voor enkele uren onze bagage konden droppen om naar een uitzichtspunt te klimmen. Onderweg passeerden we opnieuw een grote afwisseling van uitzichten. Bossen, bergen, heuvelkammen, uitgebrande bossen, steenvlakten... we kwamen weer vanalles tegen.

 

Het spektakel van de dag waren echter de lawines die van een grote berg ongeveer om het uur naar beneden denderden en vooral het enorm donderend geluid dat ze daarbij maken!

We kwamen verschillende uitzichtspunten tegen maar toen we helemaal boven waren, met volledig zich over de Valle Frances overtrof dat toch weer alles, wondermooi...

We konden echter niet lang boven blijven omdat we toch nog op een deftig uur de camping wouden bereiken. Samen met enkele Duiters die we onderweg hadden leren kennen trokken we op weg. Opnieuw zagen we het landschap in enkele kilometer volledig veranderen. We kwamen vanuit het bos in een heide/steppegebied terecht. En als we achter ons keken zagen we de 'cuernos' steeds kleiner worden. In dit stukje wandeling zagen we heel duidelijk hoeveel schade de bosbranden aanrichten in het park. In 2005 was er een reuzebrand (aangestoken door eeh Tsjech die op een illegale plaats kookte) en in 2011 opnieuw (door een Israeli die wc-papier wou verbranden). Het gevolg daarvan is niet alleen dat je niet meer illegaal mag koken en wc-papier verbranden (daar staan echt borden voor!), maar vooral dat duizenden hectaren van het park helemaal verwoest werden en jaren recuperatie nodig hebben. Heel triest om die verkoolde bomen te zien! 

de tristesse van de dode bomen...

Na een wandeling van 10 kilometer met rugzak en 12 zonder kwamen we uitgeput aan in de laatste camping aan de boord van het Pehoe-meer. Lien was een beetje ziek en besloot vroeg te gaan slapen. Hanne en Isabelle vulden hun energiereserves aan in het restaurant van de camping en ontmoetten daar Carlos, een vriendelijke Chileen die ons uitnodigde om ons in het weekend van Pasen in Santiago rond te leiden. Dat belooft!

PS. Hanne spotte nog een kleine verrassing onderweg. (De poema's zoeken we echter nog altijd...)

Dag 4

Voor het eerst sliepen we een nacht als roosjes, misschien door de tips van onze nieuwe vriend Carlos (alle kleren mee in de slaapzak en dan met slaapzak en al in de rugzak kruipen).  Helaas merkten we bij het opstaan dat de kleine kwaaltjes een beetje groter geworden waren. Wat letterlijk genomen kon worden voor de 'blènen' op Liens voeten en de hoest die ze opgelopen had. We propten onze laatste restjes energie in de rugzak en gingen op weg naar ons laatste doel van de trektocht: de gletsjer Glaciar Grey.

We merken dat we steeds dichter bij komen naarmate we steeds meer ijsschotsen in het water zien drijven.

Deze brak Titanicgewijs spectaculair in twee 

Kijk: Santorini in Chili!!

 Om uiteindelijk de glaciar in beeld te krijgen - dat was ons de inspanning toch wel waard!

's avonds nemen we de Catamaran op weg naar de bus die staat te wachten om terug te keren naar Puerto Natales. Tijdens de boottocht zien we nog eens alle hoogtepunten van onze trektocht passeren.

Besluit: Een uitputtende maar wondermooie 4-daagse!

La patagonia - El fin del mundo

En toen was daar eindelijk de langverwachte reis naar Patagonië!
We vertrokken met enig voorbehoud en dik ingeduffeld - de fauna en flora zou er prachtig zijn werd ons gezegd, maar er werden ons temperaturen rond de 10 graden beloofd. Gelukkig bleken we dit keer (in tegenstelling tot de reis naar pucon) het geluk volledig aan onze kant te hebben; warm en zonnig weer en een prachtige reis die onze verwachtingen ruim oversteeg - gracias a dios!
We namen een vliegende start richting Buenos Aires, waar we door de ruim gerekende aansluitingstijden meteen een nachtje op de luchthaven mochten doorbrengen. Geweldig was dat, illegaal slapen op de zachte zeteltjes van een luxe-restaurant! De spanning steeg nog toen onze vlucht naar Ushuaia noodgedwongen moest tussenlanden in Rio Gallegos wegens te veel wolken en dus onlandbaar in Ushuaia. Gelukkig kwam alles nog op zijn pootjes terecht toen de wolken een uur later opgetrokken bleken en we verder mochten naar onze bestemming. Ideaal, want Rio Gallegos is één de weinige grotere steden in Patagonië die we niet zouden aandoen op onze trip want niet zo interessant, maar op deze manier kunnen we toch zeggen dat we er geweest zijn zonder er al te veel tijd verloren te hebben. Een meevaller!

Bewijsmateriaal Rio Gallegos

Iets later dan verwacht kwamen we aan in Ushuaia, ideaal want zo was de meest zuidelijke en kouwelijke stad van Latijnse-Amerika (je kunt antarctica bezoeken vanaf daar) al lekker opgewarmd tegen dat we arriveerden. Topjesweer vlakbij de zuidpoolcirkel, wie had dat gedacht! En gelukkig waren we nog mooi op tijd om aan dek te springen op de boot waarmee we uitvaarden op het beaglekanaal, genoemd naar de beroemde boot waarmee Darwin hier bijna 300 jaar geleden op ontdekking kwam. In het spoor van Darwin bevaarden we de wateren rond Tierra del Fuego (of vuurland) met de bedoeling wondere dieren op het spoor te komen. Een missie waar we wonderwel in slaagden; we zagen achtereenvolgens zeewolven en -leeuwen, witte vogels die wat van pinguins weghebben maar het niet zijn en echte pinguins! 

 

De valse vuurtoren 'Fin del mundo'

Aangezien er iedere dag een aantal boten datzelfde toertje maken zijn de dieren al aardig gewoon aan mensen en konden we ze van heel dicht bekijken. De zeeleeuwen brulden, snoven en kronkelden over elkaar op weinig elegante wijze om ons te vermaken. 

De pinguins van hun kant stonden met honderden onbeweeglijk op hun eiland, kriskras door elkaar maar zonder een vin te verroeren, met uitzondering van een enkeling die zich aan enkele waggelende stappen waagde. Vreemd zicht, het leek wel een imitatie van de beelden op het paaseiland. Er waren trouwens veel peuter-pinguintjes (iets meer dan een maand oud) te zien die wel wat actiever waren. Vreemd genoeg waren ze al even groot als hun ouders; blijkbaar sparen pinguinouderparen het eten hun mond om hun kinderen snel te doen groeien - van ouderliefde gesproken!! Onderweg werd ons de documentaire 'march of the pinguins' getoond over het harde leven van een pinguin, ontroerend!

Omdat het aan dek best frisjes was en er heel veel wind stond, zat het merendeel van de mensen binnen om als een kudde naar buiten te stormen met fototoestel in de hand op het moment dat een dier zich buiten presenteerde. 

Wij hielden echter dapper stand (een woordje van bewondering voor Lien die de volle 6 uur de wacht hield in de kou) en posteerden ons stoer aan de boeg van het schip (hoewel, die stoerheid verdween toen ik een wanhopige strijd moest leveren om mijn zomerrokje niet prijs te geven aan de wapperende noordenwind). 

Het zicht was dan ook meer dan de moeite waard: een groot kanaal met een karakteristieke vuurtoren en aan beide kanten een omgevende bergketen, de ene op Argentijnse en de andere op Chileense bodem. 

Als beloning voor het lange wachten kregen de
kijklustigen een schitterende zonsondergang te zien!

Want ook het einde van de wereld is bron van geschillen en gevoeligheden: Argentinië heeft indertijd de helft van het gebied veroverd op Chili. Argentinië claimt nu de meest zuidelijke stad van het continent (Ushuaia), maar Chili heeft een nog zuidelijker dorp (Puerto Williams) dat volgens Argentijnen echter te klein is om die titel te verdienen. Chilenen en Argentijnen, het blijft toch rivaliteit... Desondanks, hoewel we ons al echte Chilenen voelen maakten we toch kennis met enkele sympathieke Argentijnen. Wat meteen opvalt: ze zijn veel blanker en hebben vaker blauwe ogen dan de Chilenen. De verklaring is even simpel als gruwelijk: in Argentinië werden nog zoveel meer indianen uitgemoord dat er bijna geen meer overbleven. Dus moesten er massaal veel Europeanen worden ingevoerd om het land te vullen, vooral Duitsers. Een heel trieste geschiedenis heeft dit continent, zo zei me enigszins weemoedig een Argentijnse dame met Duitse wortels. Niet alleen dat bloederige verre verleden, ook het feit dat alle Latijns-Amerikaanse landen tot voor kort hun eigen dictatuur hebben gekend en daar nog de littekens van dragen...

 Om weer op temperatuur te komen na de boottocht, trokken we ons terug in het heel gezellige hostal. Daar maakten we tot onze verbazing kennis met 3 andere Vlamingen! Twee Gentse meisjes samen op rondtrek en een Antwerpse jongedame die helemaal alleen Chili en Argentinië doorkruist. En zo ontmoetten we er nog veel: Patagonië is blijkbaar de ideale bestemming om alleen te reizen, in het bijzonder voor frêle jonge meisjes die zichzelf nooit alleen hadden zien reizen lijkt het wel. Bijna alle toeristen hier zijn Europeanen en bovendien bezoekt iedereen dezelfde dingen en kom je mekaar dus vaak opnieuw tegen, dat geeft wel veilig gevoel. We maakten ook kennis met een oude Deense dame die al zoveel heeft gereisd in haar leven dat ze niets van wat ze ziet nog de moeite vindt omdat ze het ooit ergens anders nog spectaculairder heeft gezien. Niet echt opwekkend als je vindt net de ervaring van je leven te hebben gehad!

De volgende dag leidde ons naar het nationaal park van Tierra del Fuego (vuurland). Echt een vurige indruk maakte het niet (de naam zou komen van meneer Magellaan die vuren van de indianen zag branden op het eiland), maar mooi was het zeker wel. Meren, bergen met sneeuw, groenen bossen, gele vlaktes en dat allemaal vlak bij elkaar! 

Wandelend in de bossen voelden we wel aan dat dit het einde van de wereld is, zo onnatuurlijk stil was het daar dat het wel het voorgeborgte leek! Een interessant weetje is dat er op heel het eiland geen amfibieën en reptielen voorkomen, wat best vreemd is. Een verklaring is dat het hele gebied tot voor kort (amper enkele tienduizenden jaren) nog bedekt werd door een gletsjer van een kilometer hoog en dat alle fona en flaura dus nog jong is. Toch enkele dieren die we zagen: een vogel die door mij als Argentijnse kip werd bestempeld (die domme blik!) en door Isabelle als een soort Condor (want die werden ons beloofd in de reisbrochure) -we zijn er nog niet uit- en enkele grijze vossen die zich graag aan het publiek toonden.

We bezochten nog een klein museumpje over de oorspronkelijke bewoning van Vuurland. Blijkbaar woonden hier 4 verschillende indianenstammen, ter hoogte van Ushuaia waren dat de Yahgan. Ze leefden heel primitief en droegen ondanks de barre weersomstandigheden geen kleren. Ze waren niet echt opgezet met de komst van de westerlingen in hun gebied (vermoordden missionarissen) en weigerden zich te plooien naar Westerse leefgewoontes. Daardoor werden ze door Darwin beschreven als 'het 'domste mensenvolk' dat hij op zijn vele reizen ontmoet had, hij vroeg zich zelfs af of ze wel als mensen konden beschouwd worden. Waarna ze als volk verwaarloosd werden en tenondergingen aan Europese importziektes - op enkele jaren tijd waren ze uitgeroeid. Een ander indianenvolk dat even verderop leefde maakte grote indruk op de Spaanse conquistadores vanwege hun grote gestalte (1,75m in tegenstelling tot de 1.5m van de toenmalige gemiddelde Spanjaard) en vooral vanwege hun grote voeten. Vandaar de naam 'Patagonia', vrij vertaald land van de grootvoeten!
 Na de ongerepte vrijheid van het park ging het richting plaatselijk gevangenismuseum. Het verhaal: toen Argentinië plots in het bezit kwam van een stuk vuurland, wilden ze er een stad stichten, Ushaia. Omdat de omstandigheden aan het einde van de wereld niet echt uitnodigend zijn (in de winter bitter koud, tot een meter sneeuw en slechts 5 uur licht per dag) vonden ze geen andere oplossing dan enkele gevangenissen te bouwen om hun stad te bevolken. Iedere gevangene in het land die recidiveerde werd naar Ushuaia gestuurd. Een effectieve straf: de gevangenen moesten bij aankomst hun eigen gevangenis nog helpen bouwen, wie weg wilde vluchten bevroor of verdronk. De gevangenen verouderden er aan sneltempo, we zagen een foto van een man van 35 die er 70 uitzag. Straffe verhalen genoeg verbonden aan de gevangenis: de jonge Russische anarchist die te jong was voor de doodstraf en dan maar naar Ushuaia werd gestuurd. Hij bereidde een perfecte ontsnappingspoging voor, maar eenmaal buiten miste hij zijn vrienden in de gevangenis en liet zich terug oppakken. Of de domme gevangene Pipo die wilde ontsnappen via de rivier en verdronk, waarna die rivier de 'rio pipo' werd genoemd om andere waaghalzen af te schrikken. Of de jongen die als gevolg van een heel gewelddadige opvoeding en mentale achterstand door sifilys die hij bij de geboorte opliep een kindermoordenaar werd. Of de onverbeterlijke boef die had gezworen nooit voet aan land te zetten in Ushuaia en zijn belofte hield door na zijn veroordeling van het schip te springen met de loden bol nog aan zijn been en ze zonk en verdronk. Of de crimineel en fraudeur die zich na jaren opsluiting bekeerde en speelgoedfabrikant werd. Een beklemmend bezoek!

 

En dat was meteen het einde van onze tweedaagse in het einde van de wereld. Het was heel erg de moeite geweest, maar we zagen er toch naar uit terug te keren naar de bewoonde wereld! En we hunkerden ook naar Chili, want met die Argentijnse uitspraak hadden we het weer even helemaal gehad..

Santa Cruz, la ruta de viñas

Waar waren we gebleven? Alweer met enige vertraging komen we op de proppen met nog een update over ons weekend half februari, ondertussen een dikke 2 weken geleden. Beter laat dan nooit! Ons excuus klinkt als volgt: net een drukke week reizen door Patagonië achter de rug en daarvoor een poging tot de laatste aanpassingen aan de eerste versie van het stagewerk. Ondanks alles willen wij jullie toch nog even een overzicht van het weekend met onze eerste ervaringen in de Chileense wijnproeverij geven...

Om 9h hebben we de bus genomen richting Santa Cruz, een uur en half later kwamen we aan in een gezellig pittoresk stadje. Na de weg gevraagd te hebben in ons beste Chileens bezochten we meteen het museum van meneer Cardoen, het boegbeeld van de stad en zowaar van Belgische origine. Het museum is absoluut de moeite waard om te bezoeken, je kan er je dagen bezighouden . Er zijn verscheidene zalen te bezichtigen: het ontstaan van de aarde, de prehistorie, precolombiaanse tijd, de verschillende Indianen culturen over geheel Latijns Amerika (Inca’s, Mapuchi) gevolgd door de rijkelijke vertelsels over de Spaanse overheersing, de door alle Chilenen gevreesde overheersing van Pinochet, een hele zaal gewijd aan het voorval met de opgesloten mijnwerkers in de mijn van San José in 2010 -dat heel de wereld van dichtbij volgde en gekend werd door de fameuze zin "Estamos bien en el refugio los 33"-, daarnaast stonden er exemplaren van wapens, voertuigen, koetsen uit alle tijden, ook het ontstaan van de wijnmakerij was te bezichtigen … 

een dode libelle in jade

een dode vis in steen

een nog meer angstaanjagende Nazca-vrouw

een angstaanjagende Nazca-krijger

een echte spaanse schatkist

in vol ornaat

Een leuk onderdeel van het museum was een soort interactieve quiz voor geneeskundestudenten. Een hele reeks indianenbeeldjes die frequente ziektes voorstellen - er werd echter niet bij vermeld welk beeldje welke ziekte verbeeldt. Doe de test en probeer de diagnoses te stellen! Ideaal voor de geneeskundige lezers om te testen hoever jullie staan nu het stagejaar al over de helft is.. (een tip: misschien helpt het tekstje je op weg)

 Heel erg de moeite allemaal, waardoor we de tijd een beetje uit het oog verloren. We hadden niet veel tijd meer, ideaal om eens een echte Chileense ‘completo’ (soort hotdog met 'palta' of advocado) te proberen, echter werd ons een Amerikaanse hotdog met mayonaise voorgeschoteld. Tot daar onze kennismaking met een typisch Chileens maal. 

 

Vervolgens namen we de taxi naar één van de gekendste wijngaarden in de buurt ‘Viña del montes’. Ondertussen genoten we volop van het prachtige landschap met op de achtergrond wat weetjes die de taxi chauffeur ons wist te vertellen.

 Daar aangekomen kregen we een tour, tweetalig in het Spaans en helaas ook Engels gezien er ook Duitsers en Brazilianen waren. Echter blijkt de Spaanse uitleg toch duidelijker dan een Engelse benadering op zijn Chileens. De rondleiding was best interessant, vooral fascinerend vonden we de wijnkelder waar de wijn maanden ligt te rijpen. Honderden tonnen op een rij lagen daar en om het rustieke karakter van de wijn volop tot ontplooiing te brengen, onder continue begeleiding van gregoriaanse muziek. Bevreemdend! 

 

 Achteraf was er uiteraard (daarvoor kwamen we) mogelijkheid tot wijn proeven; 1 witte en 3 rode wijnen. Als beginnende kenners in het vak wisten we welke er bovenuit sprong, want we pikten er meteen de duurste uit (de goedkoopste rond 35 euro voor 1 fles!). 
 

Maar niet getreurd want binnenkort in Curico is er een hele week een wijnfestival. Lichtjes wankelend maakten we nog een ritje door de wijngaard, waar we te weten kwamen dat deze wijngaard vooral gekend is voor zijn rode wijnen en dat de witte wijn ook uit rode druifjes gemaakt wordt, alleen met wat verschil in het verwerkingsproces. Net voor het einde van de tour werden we opnieuw opgemerkt door een aantal Chilenen, die ons direct wouden uitnodigen voor een ‘asado’ of Chileense bbq, ze hadden immers nog nooit 'chicas belgas' ontmoet, een unieke kans dus. Helaas waren we die avond reeds uitgenodigd door onze vriend sergio, de plastisch chirurg, op een bbq ten huize Roderick (een Hollandse vriend van hem). Terug met de taxi hebben we onze ronde in het museum op een snel tempo moeten afwerken, echter niet genoeg tijd meer om winkeltjes met typische Mapuchi juweeltjes te bezoeken! Terug thuis met de bus rond 21h hebben we ons snel omgekleed om naar de bergen te vertrekken voor de langverwachte ‘asado’ met dokter Muñoz en familie bij Roderick in zijn buitenverblijf, gelegen in de Curicaanse 'cordillera' "Los Queñes". De sfeer was er zoals gewoonlijk zeer gezellig. Rond 2 uur in de ochtend zijn we pas gaan slapen, gezien we er pas rond half 11 arriveerden en rond 11h 's avonds begonnen aan de bbq -zelfs voor Chilenen al laat- om dan weer om 7h uit te veren te kruipen. De familie Muñoz was zo vriendelijk om ons af te zetten (ook al gingen zij zelf een dag later op reis richting zuiden!), gezien wij opnieuw gepland hadden te gaan werken rond 9h!
De Chileense gastvrijheid kent geen grenzen!

Tot zeer binnenkort voor onze avontuurlijke vertelsels over het magische Patagonia!

Isabelle