Op bezoek bij Belgen in Chili!

Na een hele week door Patagonië te reizen, besloten we terug een weekend te plannen met een werkdag en een vrije dag. Wat doe je nog zoal als je in Chili bent? Belgen bezoeken natuurlijk! Leen, bio-ingenieur uit het Leuvense, doet momenteel haar thesis in Chili. En daar zit ze niet alleen; Koen, ook een laatstejaarsstudent en Sam, reeds afgestudeerd als bio-ingenieur vergezellen haar. Oorspronkelijk zaten zij in Talca, vlakbij Curicó, waar ze in een gastgezin logeerden. Daar deden ze metingen op de wijngaard, iets ingewikkelds waar wij simpele medici niet veel verstand van hebben, maar dat dient om de waterreserve van de druiven te meten. Helaas was hun project op de wijngaard net afgesloten en verhuisden ze vorige week definitief naar Chillán, zo'n 4 uur van Curicó. Daar verblijven zij momenteel in een appartement, door de KUL gesponserd (daar kunnen wij enkel van dromen)! Op dit moment blijkbaar ook het enigste flatgebouw dat nog rechtstaat na de laatste grote aardbeving. Het plan was dus zaterdagavond nog op een bus te springen richting Chillán en dag erna daar naar de beroemde thermen in de buurt te gaan.

Zo gezegd zo gedaan, ’s avonds hebben we de bus nog genomen via Talca naar Chillán! Tijdens het wachten (helaas 1 uur lang!) besloten we ze te verrassen met 2 flessen pisco sour en een reuze zak papas fritas! Rond 24h zijn we daar aangekomen. Leen en Sam kwamen ons ophalen. Volgens het Chileense uur begon de avond nog maar en hebben we op hun appartement dan ook nog uitgebreid aperitief genomen. Bijgevolg lagen we pas rond 3h in ons bed! We hebben ons al goed aangepast aan die Chileense gewoonte...

Rond 9h zijn we er toch in geslaagd op te staan, een lekker uitgebreid ontbijt stond ons te wachten: wat kan er beter zijn dan een spiegeleitje?
Rond 10h vertrokken we met de auto (met 4 dames op de achterbank, dat was knus) voor een uur en half durende hobbeldebobbel-rit (toen werd het pas écht knus) naar "Las Termas Chillán". Chillán is vooral gekend voor zijn skipistes (14 km, blijkbaar de langste van Zuid-Amerika) en thermen (de meest luxueuze in Chili). 
 



 

Een ideale bestemming om een dagje te relaxen dachten wij. Onderweg werden we gelukkig net niet tegengehouden geweest door politie, blauwe ogen doen hier echt wonderen!

De thermen waren zoals ze moesten zijn: nat en warm (26°C, 28°C, 35°C en 40°C). Het was wel jammer dat het eerder zwembaden dan natuurlijke thermen waren, maar in de warme zon en met uitzicht op de bergen was het toch genieten! Al genoten we nog net iets meer van de geweldige glijbaan (wat een bocht!) ...

 



















Onder de middag verwenden we onszelf met een Churrasco of 'gezonde' Chileense hamburger met palta, een aanrader!

We bleven maar enkele uren want er moest een bus worden gehaald om op tijd terug te zijn voor de wacht in het ziekenhuis. Naar goede gewoonte haalden we die nipt. Thuisgekomen vonden we geen briefje met erop dat er nog eten in de frigo was, gezien onze gastvrouw helaas tot maandag op familiebezoek was in Concepcion. Dan besef je pas hoe snel je aan de gastvrijheid van de Chilenen went! Lien is meteen, zoals de échte, voor een nacht opnieuw naar het ziekenhuis vertrokken. Terwijl Hanne en ik na een bezoekje aan de Mall het weekendje gezellig afsloten met brood, kaas en Chileense wijn. Wat heeft een mens nog meer nodig?

Disfruta el dia!

Saludos!

Isabelle

Aborto terapéutico en Chile?

Een opmerkelijk artikel in de Chileense krant vandaag dat van toepassing is op onze stage. Enkele parlementariërs willen een project op poten zetten om abortus in bepaalde -strikt geselecteerde - gevallen legaal te maken. Therapeutische abortus evenwel, dus bij zwangerschap met levensbedreigende risico's voor de moeder, zwangerschap met een kind dat niet levensvatbaar is of voor zwangerschap na verkrachting. 
Ik sprak al met vele mensen over de ethische kwesties binnen de geneeskunde - zeer interessant om de verschillen tussen onze culturen te zien. Ze vallen hier telkens steil achterover als ze horen wat voor tolerante wetten wij hebben in België. Het homohuwelijk bijvoorbeeld, hier nog altijd een heel groot taboe. Van abortus is hier geen sprake (niet bij medische risico's voor moeder en kind en al helemaal niet zonder enige medische aanleiding zoals bij ons kan), palliatieve zorgen bestaan (al zei een dokter me dat hij toch graag eens een stage in België zou doen om te zien hoe dat bij ons wordt aangepakt, want toch nog in kinderschoenen hier) maar euthanasie niet. Toen de dokter me hoorde vertellen dat er bij ons zelfs over gediscussieerd wordt de euthanasiewet uit te breiden voor kinderen en psychiatrische patiënten, wist hij helemaal niet meer waar hij het had.
Het is te eerste keer dat ik hoor dat mensen abortus willen legaliseren, de meesten met wie ik sprak waren helemaal anti. Hoewel blijkbaar 20 jaar geleden er toch bijna een wet gekomen. Hoedanook, ook de voorzitter van de homobeweging mengt er zich in en hoopt dat het debat over ethische thema's kan worden gevoerd. Dat wordt nog spannend met de presidentsverkiezingen die er in november aankomen...

15:08 | ENVIAR | IMPRIMIR

SENADORES ROSSI, ALLENDE Y GÓMEZ ANUNCIAN PROYECTO DE ABORTO TERAPÉUTICO

Los congresistas PS y PRSD, junto a movimientos sociales que apoyan la idea, presentarán el proyecto en la cámara alta en los primeros día de abril.

El Nación | Jueves 21 de marzo de 2013

Senadores, integrantes del Movimiento por la Interrupción Legal del Embarazo (Miles) y de otras organizaciones civiles, anunciaron este jueves, la presentación en el Senado de un proyecto que establece la interrupción legal del embarazo por riesgo de vida de la madre, por inviabilidad fetal extrauterina y por violación.

En el anuncio, que tuvo lugar una rueda de prensa, en la sede del Congreso Nacional en Santiago, también estuvo presente Karen Espíndola, la joven de 24 años, que en 2008 deseaba un aborto terapéutico porque su hijo venía con una malformación cerebral inviable, pero no fue permitido, dado que en septiembre de 1989, fue derogada la ley que permitía esa intervención.

"Mi hijo vivió aproximadamente dos años con mucho sufrimiento, no tenía conciencia, en realidad no tenía sentido su vida, y yo por lo tanto estoy con el movimiento Miles, y sigo peleando por una legislación. Creo que es una maldad lo que están haciendo con las mujeres en el país; yo he sufrido mucho sin el apoyo de nadie. Las mujeres estamos enfrentadas a cosas como las que me sucedió a mí. No sacamos nada con estar discutiendo por temas religiosos; a mí me siguen llegando correos de mujeres desesperadas por este tipo de embarazos, y espero que este año avancemos de verdad", dijo Karen.

"EN CHILE NO SE RESPETAN LOS DERECHOS HUMANOS DE LAS MUJERES"

El proyecto está elaborado por el senador y candidato presidencial, José Antonio Gómez (PRSD), y los senadores Isabel Allende (PS) y Fulvio Rossi (PS), y que será presentado en la cámara alta en los primeros días de abril próximo.

Rossi dijo que en "Chile hoy día no se respetan los derechos humanos de las mujeres. Una mujer que presenta un embarazo inviable, en donde la ciencia sabe que no va a llegar a término, a esa mujer contra su voluntad, el estado le impone la obligación de proseguir con el embarazo".

"Algunas mujeres -agregó- han dicho que es una forma moderna de tortura. Pretendemos con esta iniciativa reponer una discusión necesaria en el Congreso; esto está en tratados internacionales y que Chile ha suscrito, restablecer algo que la legislación chilena tuvo hasta hace más de 20 años, que es la posibilidad de interrumpir el embarazo en ciertas causales, llamado el aborto terapéutico, en caso de embarazo inviable, cuando hay alteraciones cromosómicas incompatibles con la vida, malformaciones congénitas, muy bien definidas, porque aquí no estamos hablando de dejar un espacio para la ambigüedad; un conjunto de patologías del feto, que claramente de acuerdo a la ciencia y a los estudios científicos, sabemos que no va a llegar a buen término. También por casos de violación y el riesgo vital materno".

Explicó que en 2012 cuando se discutió otro proyecto de aborto terapéutico, "no nos fue tan mal (en el Congreso) perdimos por dos votos (en la idea de legislar), pero ahora Chile ha cambiado".

"OBLIGAR A TERMINAR UN EMBARAZO NO VIABLE ES UNA CRUELDAD"

La senadora Allende manifestó que "en aquella oportunidad cuando dimos una batalla y la perdimos, dijimos que íbamos a presentar un nuevo proyecto porque nos parece que es un tema de país, de Estado, es algo que afecta tremendamente a las mujeres y nos parece extraordinariamente injusto, siendo este un país laico. No hemos logrado nunca una discusión con altura de miras en que se dé realmente una mirada integral. El no poder interrumpir un embarazo por las causales expuestas (...) nos parece que es un atentado contra la persona, contra la integridad. La imposibilidad de interrumpir un embarazo que no tiene ninguna viabilidad de vida extrauterino, es la mayor de las crueldades que se le puede hacer a una mujer, que es obligarla a terminar ese embarazo, francamente no parece algo del siglo XXI".

A su vez, el senador Gómez dijo que este es un "proyecto que nosotros vamos apoyar y que viene de la sociedad civil. A mí me tocó liderar el proyecto de divorcio y en Chile se dijo que ese proyecto iba a producir una catástrofe y no fue así. Produjo más libertad, y hoy pensamos a avanzar nuevamente en un proceso de discusión de temas de fondo valórico en el cual no podemos dejar de debatir ni podemos permitir que no nos dejen avanzar y que rechacen proyectos que deben ser discutidos".

"ES UNA DEUDA DEMOCRÁTICA A LAS MUJERES DESDE HACE 20 AÑOS"

La presidenta de Miles, Claudia Dides, dijo que el proyecto "está respaldado por grupos de médicos, matronas, profesionales de la salud, organizaciones de la sociedad civil. Esta es una exigencia para nuestros parlamentarios, porque es una deuda democrática de las mujeres desde hace más de 20 años, cuando en septiembre de 1989, como una de las leyes de amarre, en la dictadura militar se derogó en Chile la ley de aborto terapéutico. Hemos trabajado con importantes abogados que nos han ayudado para esta propuesta de ley".

En tanto, el presidente del Movimiento de Liberación Homosexual (Movilh), Rolando Jiménez, sostuvo que "con esto se inicia un proceso que tiene que ver con que vamos a interpelar y ya estamos gestionando las reuniones con todos los candidatos y precandidatos presidenciales; ya hay algunos que han señalado su disposición a legislar sobre el aborto y por lo tanto en este contexto iniciamos una movilización social política que permitan establecer compromisos muy claros y concretos y verificables por parte de las candidaturas presidenciales chilenas. La sociedad chilena ya no resiste más seguir dilatando discusiones y decisiones como éstas".

La Patagonia - Perito Moreno

Op naar de laatste etappe van onze reis en die leidt ons naar het Argentijnse stadje El Calafate met zijn beroemde gletsjer Perito Moreno - volgens de kieskeurige Deense dame uit Ushuaia wél een topper, dus dat belooft!

We nemen nog maar eens een bus en kruisen nog maar eens de grens - wat we ondertussen best fijn vinden, want hoe meer de grens over, hoe meer stempels in ons paspoort! Helaas is de confrontatie met de grens minder fijn voor de twee Bangladese dames die met ons meereizen. Zij gingen ervanuit dat het ook wel mogelijk zou zijn de grens te passeren met een kopie van hun paspoort - het origineel hadden ze in hun hotelkamer achtergelaten. Jammer voor hen en ondanks dat zij en de grenswachter hun beste engels bovenhalen, halen hun pogingen tot overtuigen niet veel uit: geen gletsjer voor hen vandaag! Wie blijft er wel over in de bus: een Mexicaans koppel op zakenreis met even tijd voor een uitstapje, een jong Italiaans koppel dat vlekkeloos Spaans spreekt en drie jonge Vlaamse meisjes, wat vermoeid na een week trekken in Patagonië. Gelukkig zijn we niet te moe om door het raam te kijken, want dat loont wel de moeite. Het verlaten droge steppelandschap blijft immer hetzelfde, maar plots grazen hier vele guanacos (familie van lama en alpaca) en coiques (kleine struisvogels). Die zoeken in het landschap verdrijft de tijd aardig tijdens de lange busrit. 

El Calafate is een knus stadje, niet echt groot maar zeer gezellig. We brengen er met plezier enige tijd door. Ook ons hostal is een topper; gezellig en alweer heel internationaal. We maken er kennis met Gabriella, een Duits meisje iets ouder dan ons. Ze begint de dag nadien aan een trektocht van 6 weken in Patagonië, alleen. Ze is er zelf ook niet helemaal gerust in hoe dat zal meevallen, de eerste keer dat ze alleen reist. Echt tegenvallen kan het sowieso nooit, daarvoor is de omgeving te mooi. En onderweg kom je genoeg mensen tegen die dezelfde reis maken om je niet alleen te moeten voelen. Maar toch heel opvallend hoeveel mensen dat hier doen en dan vooral jonge meisjes. Patagonië blijkt echt een speciale aantrekkingskracht te hebben!! 



In El Calafate gaat de reis verder en stapt een gids op die ons in sappig Argentijns de rest van de rit vermaakt met allerlei weetjes over het gebied en de gletsjer. Dat een gletsjer gevormd wordt door samengedrukte sneeuw, onderaan afbreekt en smelt en bovenaan wordt gevoed door sneeuw - dat wisten we al. Maar dat Perito Moreno één van de enige gletsjers is die in deze warme tijden nog blijft groeien door continue sneeuwval boven, dat was nieuw. Of dat die zwarte en bruine vegen geen vuiligheid zijn, maar wel brokjes rots die de gletsjer met zich meesleurt. Of dat hij zomaar eventjes 30 km lang en 7 km breed is, iedere dag 2 meter opschuift, door tientallen kleinere gletsjer wordt gevoed, boven water zo'n 60 m hoog en onder water minstens 100 meter diep is. Spectaculaire cijfers allemaal, maar dat valt in het niet vergeleken met het spektakel dat de gletsjer zelf ons biedt. Een immens brede en hoge massa ijs, constinu onheilspellend brommende en schurende geluiden en geregeld een stuk dat met een daverende knal naar beneden valt en het water in deining zet. Een lust voor het oog en een waardige afsluiter van onze Patagoniëreis! 
Hoewel foto's helaas niet kunnen weergeven wat het was, willen we jullie graag proberen te laten meegenieten van het natuurwonder dat Perito Moreno is!!

La Patagonia - Torres Del Paine

Op weg naar Torres Del Paine

De Chileense grens oversteken, het zal toch nooit onze lievelingsactiviteit worden. We vertrokken uit Ushuaia met de bus om 5u 's morgens. Het doel van de dag was om na een busrit van 14 uur Puerto Natales te bereiken van waaruit we de volgende dag zouden vertrekken voor een 4-daagse kampeertrip in Torres del Paine. We waren zo voorzienig geweest de dag ervoor een voedselvoorraad in te slaan in de plaatselijke supermarkt. Naast massa's brood en droge koeken kochten we toch ook enkele bananen, appels, komkommer, salami, kaas en hesp om de volgende dagen door te komen. Wat dachten we dat we slim waren geweest, tot we opeens stopten voor de Chileense grens en we op het bord zagen staan dat er geen groenten, fruit, kaas en vleeswaren het land binnen mochten. Er zat niets anders op dan snel alles op te eten of smokkelaar te spelen. Resultaat: indigestie aan bananen, salami gesneuveld door de spray die de douanier erop spoot, maar met dank aan ons uitgestreken pokergezicht en de gave van het liegen een rugzak die toch gevuld bleef met appels, komkommer, kaas en hesp.

De rest van de dag verliep in een waas van bussen, slapen, film kijken, naar het lege landschap staren. En enkele malen abrupt ontwaken om een grens te passeren of de ferry te nemen terug naar de bewoonde wereld. We bevonden ons in een bont gezelschap van Amerikanen, een zwerm Fransen, andere Europeanen en een enkele Chileen. Helaas plaatsten we sindsdien in de categorie meest enerverende toeristen 'fransen in groep' met stip op 2 (voorsteken dat die doen!) - na de Amerikanen uiteraard. Onze bus reed tot maar Punto Arenas, dus moesten we daar aangekomen nog een andere bus te pakken krijgen naar Puerto Natales. We konden een van de laatste bussen nemen en kwamen na een lange busdag rond 22u aan in Puerto Natales. We namen onze intrek in het hostal, waar we blij waren dat de muren niet instorten als we even te hard met een deur sloegen.

Dag 1

 Hoewel we 's avonds laat ons bed pas gezien hadden, sprongen we 's morgens al vroeg op de bus richting het park. We hadden een deel van onze bagage kunnen achterlaten in het hostel (hopende dat het nog recht stond tegen dat we terugkwamen), maar toch waren we nog zwaar gepakt.

Na de vele formuliertjes die we moesten invullen om het park in te mogen vertrokken we met een klein busje naar de eerste kampplaats. Toen we helemaal geïnstalleerd waren, begonnen we aan de eerste wandeling (zonder de zware rugzakken) van 22 km, naar de Base de los Torres. We verwachtten enkel rotsen, maar werden blij verrast toen we na een zeer lastige klim die begon langs riviertjes en 400 meter hoger eindigde tussen grote rotsblokken een wondermooi plaatje te zien krijgen. En omdat beelden meer zeggen dan vele woorden:

 

Bij de eerste blik op de Torres, klaar voor het grote avontuur

Dag 2

Vandaag stond een rustige dag gepland. De camping waar we wouden verblijven was gesloten dus zat er niet anders op dan een camping vroeger halt te houden en dan de volgende dag een extra inspanning te doen. Geen slecht plan gezien we deze keer wel zwaarbepakt met al onze bagage de hellingen op en af moesten. We liepen echter met een mooi uitzicht op het heel Chileens klinkend Nordenskjoldmeer en ondertussen begonnen we de mensen die dezelfde route liepen als wij ook al een beetje te kennen waardoor we af en toe een bekend gezicht tegenkwamen. Opvallend dat we voornamelijk Europeanen (veel Duitsers!) en Noord-Amerikanen tegenkwamen; daarnaast veel Israeli (blijkbaar dé reis na hun legerdienst), een enkele Aziaat (een grappig koppeltje uit Hongkong), maar nagenoeg geen Zuid-Amerikanen. Bijgevolg kent niemand van de trekkers meer spaans kent dan  'hola', wat evenwel consequent bij iedere ontmoeting wordt gezegd.

We wandelden 11 km om te slapen onder de "cuernos" ofwel de hoorns.

Op de camping merkten we al gauw dat de camping gouden zaken deed nu de gratis camping verderop gesloten was. We bemachtigden het laatste platform om onze tent op te zetten en genoten van een rustige avond en een heerlijke douche. We kregen 's avonds nog bezoek van de controleur die, nadat we een uur lang hadden zitten uitdokteren hoe we onze buitentent konden vastzetten op een platform, de helft weer afbrak omdat hij enkele touwtjes niet had gezien.

uitzicht vanuit de tent.

 Dag 3

Hoewel het overdag al 2 dagen uitzonderlijk mooi weer was (een hele week halverwege de 20°C, nooit gezien hier), waren de nachten in de tent erg koud (4-5°C). Dat resulteerde naast slapeloze nachten de derde dag ook in een verkoudheid (Lien) bij het opstaan. Het mooie zicht van de opkomende zon op de Cuernos deed de kleine kwaaltjes vlug vergeten. 

We pakten onze tent in en voor dag en dauw waren we al op weg naar 'Campamiento Italiano', de camping die gesloten is maar waar we wel voor enkele uren onze bagage konden droppen om naar een uitzichtspunt te klimmen. Onderweg passeerden we opnieuw een grote afwisseling van uitzichten. Bossen, bergen, heuvelkammen, uitgebrande bossen, steenvlakten... we kwamen weer vanalles tegen.

 

Het spektakel van de dag waren echter de lawines die van een grote berg ongeveer om het uur naar beneden denderden en vooral het enorm donderend geluid dat ze daarbij maken!

We kwamen verschillende uitzichtspunten tegen maar toen we helemaal boven waren, met volledig zich over de Valle Frances overtrof dat toch weer alles, wondermooi...

We konden echter niet lang boven blijven omdat we toch nog op een deftig uur de camping wouden bereiken. Samen met enkele Duiters die we onderweg hadden leren kennen trokken we op weg. Opnieuw zagen we het landschap in enkele kilometer volledig veranderen. We kwamen vanuit het bos in een heide/steppegebied terecht. En als we achter ons keken zagen we de 'cuernos' steeds kleiner worden. In dit stukje wandeling zagen we heel duidelijk hoeveel schade de bosbranden aanrichten in het park. In 2005 was er een reuzebrand (aangestoken door eeh Tsjech die op een illegale plaats kookte) en in 2011 opnieuw (door een Israeli die wc-papier wou verbranden). Het gevolg daarvan is niet alleen dat je niet meer illegaal mag koken en wc-papier verbranden (daar staan echt borden voor!), maar vooral dat duizenden hectaren van het park helemaal verwoest werden en jaren recuperatie nodig hebben. Heel triest om die verkoolde bomen te zien! 

de tristesse van de dode bomen...

Na een wandeling van 10 kilometer met rugzak en 12 zonder kwamen we uitgeput aan in de laatste camping aan de boord van het Pehoe-meer. Lien was een beetje ziek en besloot vroeg te gaan slapen. Hanne en Isabelle vulden hun energiereserves aan in het restaurant van de camping en ontmoetten daar Carlos, een vriendelijke Chileen die ons uitnodigde om ons in het weekend van Pasen in Santiago rond te leiden. Dat belooft!

PS. Hanne spotte nog een kleine verrassing onderweg. (De poema's zoeken we echter nog altijd...)

Dag 4

Voor het eerst sliepen we een nacht als roosjes, misschien door de tips van onze nieuwe vriend Carlos (alle kleren mee in de slaapzak en dan met slaapzak en al in de rugzak kruipen).  Helaas merkten we bij het opstaan dat de kleine kwaaltjes een beetje groter geworden waren. Wat letterlijk genomen kon worden voor de 'blènen' op Liens voeten en de hoest die ze opgelopen had. We propten onze laatste restjes energie in de rugzak en gingen op weg naar ons laatste doel van de trektocht: de gletsjer Glaciar Grey.

We merken dat we steeds dichter bij komen naarmate we steeds meer ijsschotsen in het water zien drijven.

Deze brak Titanicgewijs spectaculair in twee 

Kijk: Santorini in Chili!!

 Om uiteindelijk de glaciar in beeld te krijgen - dat was ons de inspanning toch wel waard!

's avonds nemen we de Catamaran op weg naar de bus die staat te wachten om terug te keren naar Puerto Natales. Tijdens de boottocht zien we nog eens alle hoogtepunten van onze trektocht passeren.

Besluit: Een uitputtende maar wondermooie 4-daagse!