Fiesta de la vendimia

We horen de Chilenen zo vaak horen opscheppen over hun wijnen en dat die zoveel beter zijn dan de Argentijnse. We geloven hen graag, maar wouden daar toch graag een persoonlijk oordeel over vellen. En de beste gelegenheid daarvoor diende zich onlangs aan: fiesta de la vendimia of wijnfeesten in Curicó!

Curicó ligt in het hartje van belangrijke een wijnstreek in Chili (lees de etiketten van de colruyt-wijnen maar eens) en dat hebben we geweten. De voorbije weken waren er al wijnfeesten in Santa Cruz en Molina, eindelijk was het onze beurt!
De timing kon overigens niet beter zijn, dit weekend was het laatste voor we ons stagewerk moesten indienen - we hoopten stiekem dat de betere Chileense wijnen ons wat ultieme inspiratie konden ingeven.

Het werd een heel leuk en ontspannen weekend, waarbij nagenoeg elke curicaan feestend in de straten dwaalde en we zo bijna het voltallige ziekenhuispersoneel tegen het lijf liepen (en vaak niet herkenden zonder hun ziekenhuispakje).
De zaterdag bracht spektakel met een traditionele wijnceremonie. Eerst moest de wijnkoningin op een antieke balans afgewogen worden in flessen wijn (48 maar liefst).

Daarna volgde een wedstrijdje druiven tot sap stampen waarbij elke wijngaard uit de buurt zijn ploeg afvaardigde. Het winnende team (viña Miguel Torres) wist in 10 minuten tijd meer dan 85 liter druivensap te persen! Er deed ook een Nederlands team mee (dat eervol laatste eindigde) - de rechten van het festival worden ieder jaar aan een ander land uitbesteed, dit keer Nederland en vorig jaar was Belgie blijkbaar aan de beurt. De Hollanders konden niet meer opvallen: spierwitte haren, een meter groter dan de gemiddelde Chileen en uitgedost in knaloranje - ze vielen dan ook goed in de smaak... 

Na de wedstrijd moest de dorst worden gelest en dat lukte uitstekend met de gigantische gratis wijnfontein. Flessen en glazen werden naar believen aangevuld, de sfeer zat goed! 

Verder waren er optredens van traditionele dansgroepen, maar ook de populaire groepen kregen hun plaatsje. (ambiance met los autenticos decadentes)

De plaza de armas stond boemvol met eetkraampjes, er was een gigantische feria artisanal, de zon brandde genadeloos en de mensenmassa was niet te overzien.

Maar het absolute hoogtepunt was natuurlijk de wijn! Je kon vele wijnkraampjes bezoeken en na de aankoop van het enige echte festivalglas kon je telkens voor een luttele 500 peso je glas laten bijvullen met een andere topwijn. 

 




De rest van de tijd vermaakten we ons met de tientallen eetkraampjes met Chileense specialiteiten, het eten van desserts, de demonstratie van volksdansen, de ontmoetingen met aangeschoten onbekenden en tussendoor wat stagewerk. Een fijn weekend, daar drinken we op - salud!

Valpo y Viña

Terwijl het in België blijkbaar blijft sneeuwen, besloten we nog eens van de zon te genieten in een strand/havenstad aan de westkust van Chili, Valparaiso. We hadden voordien aan enkele mensen verteld waar we naar toe gingen in het weekend en de reacties waren vrij verontrustend: 'Zeker doen, maar pas op voor gauwdieven!' Een gewaarschuwde vrouw is er 10 waard, maar echt gerust vertrokken we niet. We permiteerden ons enkele uurtjes weekend méér en namen 's namiddags al de bus. We hadden de mooiste panoramaplaatsen op de bus, maar persoonlijk heb ik daar weinig van gemerkt na een nacht gewerkt te hebben. We werden dan ook bruusk wakker in het busstation van Valparaiso na een rit van een 5-tal uur. We waren perfect voorbereid (bedankt, Hanne!) en met het kaartje van Googlemaps in de hand gingen we op zoek naar ons hotel. Na een paar keer dezelfde weg af te lopen, beseften we dat het kaartje van Googlemaps toch niet zo perfect was en gingen we maar zelf op zoek naar de exacte plaats van het hostal. De vrouw die ons ontving in het hostal was weer het perfecte voorbeeld van de Chileense gastvrijheid. Ze vertelde honderduit en met veel trots over haar familie en hielp ons waar ze maar kon.

Na een nachtje heerlijk slapen trokken we erop uit om een stadswandeling te maken. De collectivo (een taxi die zoals een bus steeds eenzelfde parcourtje aflegt) bracht ons tot aan de 'Plaza Sotomayor', het centrale plein aan de haven. We keken er onze ogen uit naar de grote boten die voor onze neus aangemeerd lagen en genoten van de mengeling van oude huizen met moderne gebouwen.

We merkten echter al snel dat we niet de enigen waren die een stadswandeling zouden beginnen. Er startte nog een geleid bezoek en hoewel we geen deel uitmaakten van de groep konden we door op de juiste plaats een specifieke foto te nemen, meeluisteren wat de gids te vertellen had. Zo ontdekten we waar we moesten aankloppen om artesanale koekjes te proeven en leerden we meer bij over de geschiedenis van enkele oud-koloniale gebouwen.

Valparaiso is eigenlijk gebouwd in een soort amfitheater. Rondom rond zie je dan ook huisjes in allerlei kleuren de berg oplopen. Bovendien zijn er overal liften geïnstalleerd om de soms steile hellingen te beklimmen. We kochten een kaartje voor de ascensor 'El Peral' en werden in een klein karretje aan een metalen kabel naar boven gesleurd. Het was de eerste van de vele liften die we die dag gingen tegenkomen.
De wandeling leidde ons via vele kleine straatjes van uitzichtspunt naar uitzichtpunt.

Tijdens onze tocht werden we plots verrast door enkele Vlaamse klanken. Geheel toevallig hadden onze collega's uit Santiago net hetzelfde weekendje gepland. Een fijne verrassing en de ideale gelegenheid om ons beste Vlaams weer eens boven te halen.
Daarna gingen we op weg naar La Sebastiana, één van de huizen van Pablo Neruda, de bekende Chileense dichter. Een interessant figuur moet hij geweest zijn, niet alleen  was hij dichter (waarvoor hij de nobelprijs literatuur kreeg), hij was ook actief in de communistische partij, woonde een tijdje als Chileens consul in Madrid en Parijs en hielp zijn goede vriend Salvador Allende tot president verkiezen - tot die enkele jaren later onder Pinochet werd vermoord. Het lichaam van Neruda werd trouwens enkele weken geleden opgegraven om zijn doodsoorzaak nader te onderzoeken: officieel stierf hij aan prostaatkanker, maar misschien heeft Pinochet daar toch ergens een rol in gespeeld...?
Het huis was erg de moeite, volgestouwd met spulletjes van over de hele wereld. Het is niet zijn meest bekende huis, dat staat in Santiago, maar wel zijn meest geliefde.

Achteraf wandelden we nog wat rond in het openluchtmuseum van Valparaiso; een wijk waar Chileense kunstenaars aan het werk gingen en een 20-tal muren beschilderden. Het probleem was echter dat er in de hele stad al veel en vaak heel mooie graffiti te zien was, waardoor het soms moeilijk was te ontdekken wat nu een kunstwerk was en wat niet. Helaas zijn veel van de echte schilderijen overklad met nieuwe graffiti, jammer! Desalniettemin waren er enkele pareltjes te zien.

's Avonds gingen we op zoek naar een restaurantje om te eten. Helemaal op ons gemak voelden we ons toch niet, gewaarschuwd als we waren. De ober van het restaurant stelde ons echter volledig op ons gemak en nodigde ons uit om na het eten nog samen weg te gaan. Enkel jammer dat hij nog enkele uren moest werken voor zijn shift erop zat...

 De volgende dag brachten we nog een bezoekje aan de havenbuurt. We hadden opnieuw een zeer mooi uitzicht en lieten ons voor de eerste keer volledig gaan tijdens een souvenirjacht.

De meeste Chilenen vinden Valparaiso maar niets: oud en vuil. Zij houden veel meer van de luxueuze moderne badstad Viña del Mar vlakbij. Om te oordelen moesten we natuurlijk ook Viña del Mar bezoeken, dus dat deden we! De afstand tussen de 2 steden is maar een kleine 15 km, maar toch slaagden we er in om er een lange en spannende tocht van te maken. We wouden graag de metro eens proberen, maar aangezien de kaartjes voor een enkel ritje veel te duur waren, besloten we toch maar de bus te nemen. We sprongen op de bus en vroegen een kaartje naar Viña del Mar. We vleiden ons neer in de zeteltjes en zagen hoe we Valparaiso uitreden, Viña del Mar binnenreden ... en weer uitreden. We bleven rustig zitten omdat we dachten dat hij tot in de busterminal ging gaan. De bus bleef echter maar rijden en toen hij weeral hoog in de heuvels zat, vonden we dat het toch welletjes was en we misschien eens moesten informeren of hij wel naar de busterminal ging. Niet dus, we waren beland in een gigantische rommelmarkt op 15 minuten van Viña... Er zat niets anders op dan uit te stappen en een nieuwe bus te zoeken die in de omgekeerde richting reed (ondertussen hadden we al meer geld verdaan dan dat het metroticketje ging gekost hebben). De bus nam echter niet echt dezelfde weg terug en bang om opeens weer in Valparaïso uit te komen sprongen we er nu iets te vroeg uit. Wandelen geblazen dus. Niet zo erg, want volgens het plannetje (niet van Googlemaps dit keer) lag de hoogste concentratie aan straten niet zover bij ons vandaan. Eenmaal daar naar toe geklommen merkten we echter dat we in een doodgewone woonwijk stonden en niet direct aan het strand. Een Chileense vrouw toonde echter nog eens de typische gastvrijheid door ons uit te nodigen in haar huis waar we iets te drinken aangeboden kregen en we het toilet mochten gebruiken. (oef!) We moesten echter op onze stappen terugkeren om het meer toeristische deel van Viña del Mar te ontdekken. Waar we dan uiteindelijk wel in slaagden en direct beloond werden met het bekendste bezienswaardigheid van Viña del Mar:

We wandelden langs de kust en zagen onder andere een prachtig strand, marineboten en pelikanen, maar moesten toch besluiten dat Valparaïso veel authentieker is. Waar het door de Chilenen gezien wordt als een stad op weg naar de toeristische strandstad Viña del mar, verdient het volgens ons zeker zijn plaatsje op de werelderfgoedlijst van UNESCO.

Op bezoek bij Belgen in Chili!

Na een hele week door Patagonië te reizen, besloten we terug een weekend te plannen met een werkdag en een vrije dag. Wat doe je nog zoal als je in Chili bent? Belgen bezoeken natuurlijk! Leen, bio-ingenieur uit het Leuvense, doet momenteel haar thesis in Chili. En daar zit ze niet alleen; Koen, ook een laatstejaarsstudent en Sam, reeds afgestudeerd als bio-ingenieur vergezellen haar. Oorspronkelijk zaten zij in Talca, vlakbij Curicó, waar ze in een gastgezin logeerden. Daar deden ze metingen op de wijngaard, iets ingewikkelds waar wij simpele medici niet veel verstand van hebben, maar dat dient om de waterreserve van de druiven te meten. Helaas was hun project op de wijngaard net afgesloten en verhuisden ze vorige week definitief naar Chillán, zo'n 4 uur van Curicó. Daar verblijven zij momenteel in een appartement, door de KUL gesponserd (daar kunnen wij enkel van dromen)! Op dit moment blijkbaar ook het enigste flatgebouw dat nog rechtstaat na de laatste grote aardbeving. Het plan was dus zaterdagavond nog op een bus te springen richting Chillán en dag erna daar naar de beroemde thermen in de buurt te gaan.

Zo gezegd zo gedaan, ’s avonds hebben we de bus nog genomen via Talca naar Chillán! Tijdens het wachten (helaas 1 uur lang!) besloten we ze te verrassen met 2 flessen pisco sour en een reuze zak papas fritas! Rond 24h zijn we daar aangekomen. Leen en Sam kwamen ons ophalen. Volgens het Chileense uur begon de avond nog maar en hebben we op hun appartement dan ook nog uitgebreid aperitief genomen. Bijgevolg lagen we pas rond 3h in ons bed! We hebben ons al goed aangepast aan die Chileense gewoonte...

Rond 9h zijn we er toch in geslaagd op te staan, een lekker uitgebreid ontbijt stond ons te wachten: wat kan er beter zijn dan een spiegeleitje?
Rond 10h vertrokken we met de auto (met 4 dames op de achterbank, dat was knus) voor een uur en half durende hobbeldebobbel-rit (toen werd het pas écht knus) naar "Las Termas Chillán". Chillán is vooral gekend voor zijn skipistes (14 km, blijkbaar de langste van Zuid-Amerika) en thermen (de meest luxueuze in Chili). 
 



 

Een ideale bestemming om een dagje te relaxen dachten wij. Onderweg werden we gelukkig net niet tegengehouden geweest door politie, blauwe ogen doen hier echt wonderen!

De thermen waren zoals ze moesten zijn: nat en warm (26°C, 28°C, 35°C en 40°C). Het was wel jammer dat het eerder zwembaden dan natuurlijke thermen waren, maar in de warme zon en met uitzicht op de bergen was het toch genieten! Al genoten we nog net iets meer van de geweldige glijbaan (wat een bocht!) ...

 



















Onder de middag verwenden we onszelf met een Churrasco of 'gezonde' Chileense hamburger met palta, een aanrader!

We bleven maar enkele uren want er moest een bus worden gehaald om op tijd terug te zijn voor de wacht in het ziekenhuis. Naar goede gewoonte haalden we die nipt. Thuisgekomen vonden we geen briefje met erop dat er nog eten in de frigo was, gezien onze gastvrouw helaas tot maandag op familiebezoek was in Concepcion. Dan besef je pas hoe snel je aan de gastvrijheid van de Chilenen went! Lien is meteen, zoals de échte, voor een nacht opnieuw naar het ziekenhuis vertrokken. Terwijl Hanne en ik na een bezoekje aan de Mall het weekendje gezellig afsloten met brood, kaas en Chileense wijn. Wat heeft een mens nog meer nodig?

Disfruta el dia!

Saludos!

Isabelle